“Ouder-kind coach is het eerste vangnet op school”

//“Ouder-kind coach is het eerste vangnet op school”

“Ouder-kind coach is het eerste vangnet op school”

Op scholen in Dordrecht werkt een tiental ouder-kind coaches dagelijks aan het signaleren van beginnende (gedrags-)problemen en het adviseren of ondersteunen van leerlingen, ouders en leerkrachten bij opgroeien en opvoeden. Denk aan onderwerpen als faalangst, pesten, seksualiteit, omgaan met emoties, gedrag op sociale media, puberteit en relaties.

De goed opgeleide coaches vallen sinds vorig jaar onder het Sociaal Wijkteam, als doorontwikkeling van het schoolmaatschappelijk werk. Voorheen waren de medewerkers vaste uren per week werkzaam op een school. De nieuwe situatie is meer flexibel en de coaches zijn aanwezig op locaties of tijdstippen waar dat nodig is.

Wel kent iedere school een vaste ouder-kind coach en dus een bekend gezicht. De geboden hulp is vrijwillig en vindt bij minderjarigen altijd plaats in overleg en met toestemming van de ouders. De coaches kunnen ook helpen bij het in gang zetten van een uitgebreider traject. Goed nieuws: met ingang van 1 januari 2018 ook er ook ouder-kind coaches actief in de voorschool, bij de peuter- en kinderopvang.

Sabina Voet: “Deur blijft altijd op een kier staan”

“Wij zijn het eerste vangnet op school. Waar problemen ontstaan en/of gezien worden, daar zijn we.” Sabina Voet is ouder-kind coach op vier Dordtse basisscholen. “Iedere school kent haar eigen structuur, cultuur en aanpak. Ook elke leerling en elk gezin is anders. Dat maakt het werk erg divers.” Volgens de coach komen de vragen op basisscholen vooral vanuit de ouders of leerkrachten en gaan meestal over opvoeden. “Bij de middelbare scholen zit je vaker met de puber zelf om tafel.”

Sabina krijgt er vooral energie van als ze ziet dat een kind vooruitgang boekt. “Een kind of de ouder(s) een ander inzicht geven of even een luisterend oor bieden, zodat zij weer verder kunnen. Daar doe ik het voor. Dat je ziet dat het beter gaat. Dit kan ook een kleine bijdrage zijn,” vertelt ze gemotiveerd.

Even luisteren helpt ook

Het omgaan met vriendschappen is daar een mooi voorbeeld van. “Hoe ga je als kind om met groepsdruk? Ben je een haantje de voorste of juist meer introvert en ‘kijk je de kat uit de boom’? Het is erg fijn als je daarbij kunt helpen met tips of door alleen maar even te luisteren.”

Ook bij een meer ingewikkelde of emotioneel beladen situatie kan de ouder-kind coach hulp bieden. “Als ouders gaan scheiden en zij zich zorgen maken om hun zoon of dochter, gaan we vaak in gesprek met het kind. Uiteraard pas na toestemming van beide ouders,” legt Sabina uit.

“We bieden een luisterend oor en geven inzichten aan het kind. Dit kan problemen over een aantal jaar voorkomen. Bovendien kan het prettig zijn voor een leerling om met iemand te praten die wat verder van de thuissituatie afstaat.”

En voor Sabina blijft de deur altijd op een kier staan. “Als wij een traject met succes afronden, zie ik de kinderen nog lopen op school en vraag dan wel eens hoe het gaat. Een ouder, kind of leraar is altijd welkom om nog vragen te stellen of iets te melden. Naderhand kan blijken dat er toch meer specifieke professionele hulp nodig is.”

Samenwerking werpt vruchten af

Deze hulp kan dan via collega’s van het Sociaal Wijkteam worden opgebouwd. Dat de coaches nu onderdeel zijn van dit Wijkteam heeft volgens Sabina diverse voordelen. “Wij zijn de schakel tussen de leerling of school en de andere professionals binnen het Sociaal Wijkteam. Het doorverwijzen is niet meer zo ingewikkeld en we weten elkaar beter en sneller te vinden.” Dat is vooral handig in lastige of meer complexe situaties. “Bijvoorbeeld wanneer er meer onderzoek nodig is of met huiselijk geweld.”

Miranda Droogendijk: “Opvoeden is een samenwerking tussen alle partijen”

“Ik vind het belangrijk dat een kind opgroeit met zelfvertrouwen. Dat ze weten: ‘ik mag er zijn’ en dat ze later zelf keuzes durven maken.” Miranda Droogendijk is ouder-kind coach op vier scholen in Dubbeldam en Stadspolders. Ze heeft altijd in de jeugdhulpverlening gewerkt. “Ik vind het belangrijk dat kinderen leren dat fouten maken mag. Ze moeten niet meteen in zak-en-as zitten, maar leren dat ze met tegenslagen om kunnen gaan.”

Miranda ziet in deze wijken vooral faalangst, onzekerheid en perfectionisme. Om dat aan te pakken is haar op het lijf geschreven. “Zo heb ik een meisje begeleid dat heel onzeker was. Ze praatte heel zacht. Ik ben met haar houding aan de slag gegaan heb haar bijvoorbeeld laten zien dat ze achterin het lokaal niet te verstaan was.” De ouder-kind coach werd blij van het resultaat. “Ze stond steeds steviger in haar schoenen, durfde te spreken en ontwikkelde zich steeds meer.”

Alle neuzen dezelfde kant op

De ouder-kind coach vindt daarbij dat opvoeding een samenwerking is tussen alle partijen. “Als je een kind recht wilt doen, moeten we allemaal om het kind heen gaan staan. Alle neuzen dezelfde kant op, zowel van ouders als van school.” Toch loopt ze tegen strijd aan. “De verwijten tussen ouders en school vliegen soms heen en weer. In die sfeer is een gesprek niet mogelijk. Maar we moeten toch echt samen kijken naar een oplossing.”

Volgens Miranda is het dan ook belangrijk dat ouders zich echt gehoord voelen. “Het kan zijn dat zij nog niet klaar zijn voor acceptatie van een probleem of een hulptraject. Dat moet je de tijd geven en niet doorduwen.”

Vertrouwde gesprekken

Volgens haar richten de coaches zich voornamelijk op preventieve zaken. “De juf ziet afwijkend gedrag bij een kind en meldt dat bij ons. Wij gaan met de ouders in gesprek en kijken dan samen waar het gedrag vandaan komt.” Als het nodig is, kunnen de ouder-kind coaches via het Sociaal Wijkteam of de huisarts doorverwijzen naar specialistische hulp.

Als een uitgebreider hulptraject nodig blijkt, is het fijn dat zij nu als onderdeel van de Sociaal Wijkteams betrokken kan blijven. “Ik doe de intake en ken de ouders. Bij een vervolggesprek met een collega van het Wijkteam zit er voor hen een vertrouwd gezicht bij. En de ouders hoeven niet helemaal opnieuw de situatie uit te leggen.”

Sabina Voet (links) en Miranda Droogendijk (rechts) Foto: Mascha Joustra

Geschreven door: Olaf van Dijk, magazine Samen opvoeden in Dordrecht, 2017

2018-03-27T14:06:47+00:0027 maart, 2018|Ervaringsverhalen|